ظاهراً گيوم پزشك متنفذي بوده است. ازاينرو، عجيب است كه هيچيك از آثارش جز برخي نسخههاي نقلشده از او در دست نيست. گفته ميشود وي شرح سفرش به خاور نزديك را نوشت، همچنين رسالهاي در باب كالبدشناسي به لاتيني تأليف كرد (خودش آن را در سال1366 به زبان فرانسه برگرداند)؛ رسالهٴ ديگري در باب جواهرات و باز يكي ديگر در باب آبهاي معدني.
ژان دو تورنامير
پزشك فرانسوي و بعدها، رئيس دانشگاه مونپليه (وفات: حدود 1390ـ1396).
ژان در حدود سال 1329 در پوزول واقع در اسقفنشين آلبي زاده شد و در دانشگاه مونپليه درس خواند. در سال 1348 به طبابت پرداخت و در مونپليه و آوينيون كار كرد. در سال 1364 در مبارزه براي تصدي رياست دانشگاه مونپليه رقيب يوآنز ياكوبي بود و ياكوبي در آن هنگام پيروز شد؛ ولي با مرگ او در سال 1384، سرانجام ژان آن مقام را احراز كرد.
ژان از جملهٴ پزشكان گرگوريوس يازدهم (پاپ 1370 ـ 1378) بود و از سال 1372 تا 1376 در آوينيون اقامت داشت، تا هنگامي كه گرگوريوس آن شهر را ترك گفت؛ پس از مرگ گرگوريوس، پزشك كلمنس هفتم (1378ـ1394)، شد. والِسكوس تارانتايي از جملهٴ معروفترين شاگردان او بود.
معروفترين تأليف ژان شرح در باب اعمال طب از كتاب نهم الطب المنصوري رازي است، كه آن را در سال 1365 در مونپليه نوشته و احتمالاً شامل درسهايي است كه بهعنوان مقدمه براي تدريس كتاب
نهم الطب المنصوري در زمينهٴ بيماريهاي سر تا قدم تقرير كرده است. او در ذكر اشتباهات رازي ترديد نكرده است. كتاب در 96 فصل است. فصل اول دربارهٴ سردرد و ميگرن و درمان آنهاست و فصل آخر دربارهٴ ناراحتي اندامهاي خارجي و نخست متن المنصوري آمده است و سپس، نوشتهٴ تورنامير بهصورت تفسير. اين كتاب احتمالاً بهوسيلهٴ لئون يوسف كاركاسوني به عبري ترجمه شد.
دومين تأليف تورنامير از لحاظ اهميت، مقدمه بر اعمال طبي است، كه رسالهٴ مختصري است براي دانشجويان جوان پزشكي. اين رساله با عنوان
مجموعهٴ كوچك به برنار گوردوني (چهاردهم ـ1) نيز منسوب است.
مجموعهٴ كوچك بهدست آمده در نسخههاي خطي بهنام تورنامير درواقع تأليف گوردوني است. يك فصل مقدمه درباب بول، گاه، بهصورت رسالهٴ جداگانه ديده شده است و لئون يوسف كاركاسوني آن را به عبري ترجمه كرد.
ژان شاهد طاعون سال 1348 بود؛ ولي رسالهاش در باب طاعون را در سال 1372 يا 1382 در طي اقامتي موقت در مونپليه نوشت. رساله با توصيفي خوب از وضع كلي و نشانههاي